16 سال پیش، مارسی وبر دختر 4 ساله خود، مگی را در میانه یک قسمت روان پریشی کشت و سپس مچ دست او را برید. وقتی دختر بزرگ خانم وبر که در آن زمان 18 سال داشت، آنها را در حمام پیدا کرد، خانم وبر به او گفت: “هه، بچه را بیدار نکن.”
او از آن زمان در ایلینویز بستری شده است، اما برای بیش از یک دهه، او می گوید که دیگر نیازی به مراقبت های بیمارستانی ندارد. در ماه نوامبر، قاضی تصمیم خواهد گرفت که آیا او می تواند آزاد شود یا خیر.
جزئیات پرونده خانم وبر با پرونده لیندزی کلنسی متفاوت است، که دادگاه اخیر او برای قتل سه فرزند خردسالش در هیئت منصفه به پایان رسید. خانم کلنسی قرار است در ماه آینده جلسه ای برای تعیین مراحل بعدی پرونده خود داشته باشد. اما پرونده خانم وبر نگاهی اجمالی به نهادینه شدن طولانی مدت و درمان غیرارادی برای کسی که به دلیل جنون گناهکار شناخته شده است را ارائه می دهد.
دادگاه خانم کلنسی سه هفته به طول انجامید و در طی آن هیئت منصفه عکس های کالبد شکافی و لباس خواب کودکان را دیدند و حتی از صحنه جنایت بازدید کردند. وکلای مدافع استدلال کردند که او دیوانه است و همه اعضای هیئت منصفه را متقاعد کردند که او باید بی گناه شناخته شود. اکنون دادستان باید تصمیم بگیرد که آیا او را دوباره محاکمه کند یا خیر.
در مقابل، دادگاه خانم وبر یک روز به طول انجامید و یک شاهد داشت، یک روانشناس قانونی. او انتخاب کرد که هیئت منصفه نداشته باشد. یک قاضی در شهرستان دوپیج، شهرستان حومه ای خارج از شیکاگو که قتل در آن رخ داد، او را به دلیل جنون بی گناه تشخیص داد.
نتیجه سال‌ها بحث و گفت‌وگو درباره نقش دارو و اینکه آیا او به اندازه کافی برای زندگی در خارج از یک مرکز بهداشت روانی پایدار است یا خیر بوده است. در حالی که خانم وبر تلاش می کرد آزادی خود را به دست آورد، دادگاه شهادت متناقضی در مورد تشخیص، درمان، رفتار خانم وبر و آنچه او می گوید تلاش هایی برای وادار کردن او به مصرف داروهای روانپزشکی بود شنید.
دادستان ها می گویند که خانم وبر نمی تواند به طور کامل آسیبی را که به بار آورده است درک کند، تا حدی به این دلیل که او مرگ مگی را به خاطر داروها مقصر می داند نه بیماری روانی.
تعهد غیر ارادی کسانی که به دلیل جنون مجرم شناخته می شوند، به منزله درمان است، نه مجازات. در ایلینویز، بیماران را تنها می‌توان بیش از مدتی که در صورت محکومیت محکوم شده بود، در زندان نگه داشت – در مورد خانم وبر، 100 سال. هیچ حداقلی وجود ندارد.
در بسیاری از ایالات، این بیماران ارزیابی های دوره ای را دریافت می کنند تا مشخص شود که آیا درمان بستری هنوز ضروری است یا خیر. در ایلینوی، بیمار می تواند از دادگاه تقاضای آزادی کند.
خانم وبر در مصاحبه های تلفنی از بیمارستان ایالتی که در ایلینویز در آنجا نگهداری می شود، از اینکه چقدر دلتنگ مگی شده بود صحبت کرد. او می گوید: «او برای من همه چیز بود.
او استدلال کرد که سال ها زندان یا نهادینه شدن مانع از مرگ بیشتر کودکان به دست والدینشان نمی شود. این مادران سعی می‌کنند از فرزندشان در برابر چیزی در سرشان محافظت کنند.»
خانم وبر، کهنه سرباز ارتش، در اواسط دهه 1990 زمانی که درگیر اختلافات حضانت با پدر دختر بزرگش بود، شروع به مصرف یک داروی ضد افسردگی کرد. در طول سال‌ها، تعداد زیادی داروهای ضد افسردگی و ضد روان پریشی و همچنین مسدودکننده‌های بتا برای درمان اضطراب حاد برای او تجویز شد.
میلیون‌ها آمریکایی از داروها برای درمان اختلالات سلامت روان استفاده می‌کنند و این داروها هم بی‌خطر و هم مؤثر در نظر گرفته می‌شوند. رژیمی که شامل چندین دارو می شود لزوماً علامت قرمز نیست: کارشناسان می گویند ممکن است در بیماری های پیچیده مطلوب باشد.
اما پرونده خانم وبر سؤالاتی را مطرح می کند که در طول محاکمه کلنسی نیز مطرح شد، در مورد اینکه آیا تغییر رژیم داروهای روانپزشکی می تواند به خشونت کمک کند یا خیر. داروهای روانپزشکی می توانند اثرات نامطلوبی داشته باشند، به ویژه هنگامی که درمان شروع می شود، دوزها تغییر می کنند یا داروها قطع می شوند. کارشناسان می گویند در صورت عدم درمان، این عوارض جانبی می تواند خطر خودکشی یا خشونت را افزایش دهد.
خانم وبر گفت که او از آکاتیزیا رنج می برد، یک بی قراری غیرارادی و گاهی عذاب آور.
خانم وبر گفت: “کاری که آنها سال ها انجام دادند این بود که داروها را اضافه کردند، داروها را تغییر دادند و ادامه دادند.” “هیچ کس فکر نمی کرد بگوید، “می دانید چیست؟ من فکر می کنم او به این چیزها حساسیت دارد.”
دکتر جرارد ساناکورا، مدیر برنامه تحقیقاتی افسردگی ییل، گفت که تعیین اینکه آیا شرایطی مانند روان پریشی نتیجه اختلالات است یا داروهای مورد استفاده برای درمان آنها می تواند دشوار باشد.
او گفت: “این داروها به احتمال زیاد به کسی کمک می کنند تا آسیب رساندن به آنها، اما این بدان معنا نیست که نمی توان به فرد آسیبی وارد کرد.”
خانم وبر در حال بزرگ کردن سه دختر و تحصیل در دانشکده حقوق در شمال ایالت نیویورک بود که به شدت مذهبی شد، روزانه در مراسم عشای ربانی شرکت می کرد و 100 مایل را طی می کرد تا در آخر هفته ها به یک گروه نماز بپیوندد، همراه با کودکان. هنگامی که او یک آخوندک نمازگزار را در یک پمپ بنزین دید، او را “نجات داد” و معتقد بود که این یک نشانه است.
نام دختران بزرگ‌تر او به نام یک شخصیت کمدی و یک رئیس جمهور بود. او مگی را به افتخار مریم مجدلیه نامگذاری کرد.
در طول محاکمه کلنسی، دادستان ها به دنبال این بودند که متهم را فردی دستکاری و کنترل کننده نشان دهند و گفتند که او دقیقاً همان طور که برای وعده های غذایی و فعالیت های آنها برنامه ریزی کرده بود، مرگ فرزندانش را با دقت برنامه ریزی می کرد.
خانم وبر گفت که چنین شواهدی چیزی را ثابت نمی کند.
او گفت: «برنامه ریزی ربطی به روان پریشی یا دیوانه بودن فرد ندارد. “شما کارهایی را انجام خواهید داد که کاملا عادی به نظر می رسند، اما در درون – مگر اینکه مردم از شما سوالی بپرسند – شما عادی نیستید.”
در سال 2010، خانم وبر به طور فزاینده ای نگران امنیت مگی شد و معتقد بود که او هدف شکارچیان جنسی است و دختر را به خانه مادربزرگش در ایلینوی منتقل کرد.
خانم وبر متقاعد شده بود که شیطان پرستان املاک اطراف را اجاره کرده اند و او تحت تعقیب قرار گرفته است. او برای محافظت از خود یک چاقو زیر تشک خود نگه داشته است. او دردی را مانند یک احساس فیزیکی روی پوست خود احساس کرد.
در سفر به خواربارفروشی، او به یاد می آورد که از دیگران می پرسد: “آیا قرصی وجود دارد که بتوانیم اگر ما را دستگیر کنند، به زندگی خود پایان دهیم؟” »
او گفت: «فکر می‌کنی می‌توانی از عهده آن برآیی، فکر می‌کنی، اوه، از بین می‌رود یا چیز دیگری.» تا زمانی که خیلی دیر شده باشد.”
بستگان متوجه شدند که مشکلی وجود دارد، اما خانم وبر آن را انکار کرد. حالا او آرزو دارد که از او سؤالات بیشتری بپرسند. او دیگر با خانواده اش در تماس نیست و درخواست کرده است که با او تماس نگیرند و گفته است که به اندازه کافی پشت سر گذاشته است.
در مصاحبه اخیر در “60 دقیقه”، پاتریک کلنسی، شوهر سابق خانم کلنسی، بینشی در مورد آنچه دوستان و عزیزان هنگام تلاش برای پاسخ به وضعیت روانی رو به وخامت با آن مواجه می شوند، ارائه کرد. او گفت: “بیماری روانی این ظرفیت را دارد که به طرز غم انگیزی فریبنده باشد.”
خانم وبر کابوس می دید و نمی خوابید. او گفت که پارانویای او به «یک باور ثابت، ثابت و نادرست» تبدیل شد و صدایی شنید که به او می‌گفت که مگی باید نجات یابد. او دوست داشت برخلاف میلش در بیمارستان بستری شود.
در عوض، در 3 نوامبر 2010، دختر نوجوان خانم وبر وارد حمام شد تا جسد خواهرش را پیدا کند و عبارت “رحمت الهی” با خون روی دیوار نوشته شده بود. خانم وبر یک ضبط صوت را روشن کرده بود تا فرشتگانی را که برای بردن او و مگی به بهشت می‌آمدند، تصویر کند.
در سال 2014، پس از حکم بی گناهی قاضی و چندین سال درمان در بیمارستان، خانم وبر از داروهای روانپزشکی خودداری کرد. یک قاضی دریافت که روان پریشی او برنگشته است. با این حال در سال 2017 او آزادی خود را رد کرد و گفت که خانم وبر و ایالت باید برای آمادگی بیشتر تلاش کنند. او اقدام به خودکشی کرد.
در سال 2019، آن قاضی پس از ابراز نگرانی از اینکه دولت با او منصفانه رفتار نمی کند، خانم وبر را با یک طرح درمانی آزاد کرد.
او به آپارتمان خود بازگشت، اما دادستان ها به تصمیم قاضی اعتراض کردند و پیروز شدند. پس از کمتر از دو هفته، او به آسایشگاه روانی بازگشت.
خانم وبر ادعا می کند که نهادینه شدن او بسیار طولانی است و برای سلامت جسمی و روانی او مضر است.
در طول مکالمه با خانم وبر، فریادهای طولانی در پس زمینه شنیده می شد. خانم وبر گفت که این شامل بیمار دیگری بود که روی ویلچر نشسته بود و درخواست کمک می کرد.
“خدایا من طاقت ندارم اینجوری زندگی کنم. میشنوی؟” او پرسید. “این غیر درمانی ترین جایی است که می توانید در آن زندگی کنید.”
دادستان ها با استناد به اقدام به خودکشی، «رفتار تهاجمی، غیرقانونی و خصمانه» و نقض قوانین، استدلال کردند که خانم وبر همچنان خطرناک است. گفته می شود علائم او با مصرف دارو بهبود می یابد و با قطع دارو بدتر می شود.
طبق قانون ایلینویز، اکنون مسئولیت متقاعد کردن قاضی به عهده خانم وبر است که احتمالاً به خود یا دیگران آسیب نمی رساند یا اینکه از ادامه مراقبت های بیمارستانی بهره مند نخواهد شد. جلسه بعدی او در ماه نوامبر برگزار خواهد شد.
