آخرین کلمه در مورد هیچ

اخیراً در نواحی Bortle 1، مکان‌های تاریک نادری که توسط نور انسان مختل نشده‌ام، معطل مانده‌ام. در مقیاس 1 جایی است که چشمان شما ضعیف ترین همراهان و توپ های مبهم کهکشان های نزدیک را تشخیص می دهد. وقتی ساعت‌ها قبل از سحر از خواب بیدار می‌شوید، جو خالی از هواپیماهای چشمک زن است و گاهی اوقات ماهواره‌ها در خواب به نظر می‌رسند. ستاره ها بی شمار به نظر می رسند.

مقیاس بورتل که تاریکی آسمان شب را اندازه گیری می کند، از یک تا نه متغیر است. Nine عمدتاً بدون ستاره و روشن شهری، لیمویی رنگ یا سفید درخشان است. در میان بسیاری از اجرام آسمانی بالا – حدود 5000 ستاره که حداکثر با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است، به همراه 9 کهکشان و سیزده سحابی – تنها آنهایی که به طور قابل اعتماد قابل مشاهده هستند خورشید و ماه هستند. به نوار لاس وگاس فکر کنید. در طرف دیگر طیف، Bortle 1 یک درخشش آبی کم رنگ از نور خورشید را نشان می دهد که توسط غبار بین سیاره ای در فضا پراکنده شده است، به نام نور زودیاک یا “سپیده کاذب”. ابرها هنگام عبور از مقابل ستاره ها یک فضای خالی سیاه تشکیل می دهند. انگار تاریکی سایه انداخته است.

در ماه سپتامبر، از میان دره آب مروارید کلرادو، لکه‌ای از Bortle 2 در جنوب یوتا با مرکزیت Bortle 1 پارو زدم. به مدت هشت روز از زیر بیابان‌ها عبور کردیم، بدون اینکه شهر یا آبادی در چشم بود. در خم‌های صخره‌ها، جایی که موهای شنی در قسمت بیرونی کمان‌ها جمع می‌شد، اردو زدیم و در اطراف آتش، داستان‌هایی تعریف می‌کردیم و از آسمان صحبت می‌کردیم.

همانطور که رودخانه ما را به سمت جنوب غربی می برد، در حدود 65 مایلی از موآب، یوتا، و فراتر از دورترین درخشش آن، ما وارد بورتل 1 شدیم، البته از پایین دره، چندین هزار پا به پایین از طریق سطوح شیب های صخره ای و دیواره های ماسه سنگی. ، نمی دانم می توانم تفاوت را تشخیص دهم یا نه. چند نفر کنار آتش ماندیم، بعد دو نفر و بعد هیچ. به جای اینکه به کمپم برگردم، تنها به سمت رودخانه رفتم و وقتی چشمانم خوب شد، لباس هایم را درآوردم. ما وارد ماه نو شده بودیم، آسمان تا آنجا که می توانست تاریک بود. گرداب های خنک و گل آلود یک رودخانه در اطراف من ظاهر شد، همانطور که در زیر گروهی از ستاره ها و نور زودیاک که از فضا به درون من می گذرد، حرکت می کردم. به نظر می رسید که دره از تاریکی زمزمه می کند، دیواره های صخره کاملاً سیاه بودند.

مقیاس بورتل که توسط ستاره شناس آماتور جان ای. بورتل ایجاد شد، در سال 2001 منتشر شد. آسمان و تلسکوپ مجله دانشمندان تمایل دارند از این موضوع دوری کنند، زیرا آن را بیشتر ذهنی می دانند تا قابل اندازه گیری، این عدد به دقت چشم غیر مسلح بستگی دارد، اما ایده خوبی از اینکه در زیر چه آسمانی قرار دارید به شما می دهد. در Bortle 1، بخش‌های خاصی از آسمان و کهکشان راه شیری سایه‌ای قابل رویت ایجاد می‌کنند. افق Bortle 2 کم نور است، کهکشان راه شیری مانند ستون فقرات مفصلی به نظر می رسد و ابرها به صورت “چاله های تاریک” دیده می شوند. سه یک آسمان روستایی است که جزئیات آن در ابرها قابل مشاهده است. چهار و پنج آخرین نور زودیاک را می آورند. در ساعت شش تنها کهکشان راه شیری که قابل مشاهده خواهد بود مستقیماً بالای سر خواهد بود و در ساعت هفت آسمان خاکستری می شود. هشت برای خواندن بدون نور اضافی به اندازه کافی روشن است و هنوز هم می توان چندین صورت فلکی را انتخاب کرد. نه، اگر درست به آن نگاه کنید، ممکن است زهره یا مشتری و ستاره سیریوس را در سگ نیش ببینید، در غیر این صورت به راحتی می توان فراموش کرد که فضا آنجاست.

در اواخر سپتامبر، من با همسر و پدر و مادرم در کلیسای جامع کوو، یکی از بسیاری از سواحل دریاچه پاول در نزدیکی مرز یوتا-آریزونا، کمپ زدم. این بخشی از Bortle 1 است، اگرچه ما شب‌های مهتابی داشتیم، نورافکن‌های شیرخشک از میان شکاف‌های دیواره‌های صخره می‌درخشیدند و ستاره‌ها را چندین درجه پایین می‌آوردند. مقیاس بورتل، حداقل اعداد کمتر آن، فقط زمانی کار می کند که ماه کوچک باشد یا کاملاً از بین رفته باشد.

برخی از دو ماه گذشته را در خانه در جنوب غربی کلرادو، محل 1 بورتل گذرانده ام، اگرچه شهرهای بزرگتر در 50 و 60 مایل دورتر این تعداد را افزایش می دهند. در این زمان از سال، شب ها خنک تر می شوند، حشرات کمتر می شوند، ترجیح می دهم بیرون بخوابم. همسرم که با من روی عرشه دراز کشیده بود، راه شیری را یک متخصص کایروپراکتیک کهکشانی نامید که در شکوه پاییزی بالای سر ما کشیده شده است. او به رختخواب برگشت و من در کیفم می خوابیدم و هر از چند گاهی از خواب بیدار می شدم تا جلوی بوم آبی، بنفش و مشکی ون گاف پلک بزنم. همانطور که ماه وارد فاز جدید خود می‌شد، من می‌توانستم پراکندگی نور زودیاک و همچنین کمان‌های بازتابنده یک ضد درخشش به نام Gegenschein را ببینم، یک پس‌پراکندگی که در مقابل زمین از خورشید قرار دارد. این نتیجه گرانش بین زمین و خورشید است که یک منطقه گرانشی پایدار را در فضا تشکیل می دهد که در آن غبار بین سیاره ای بیشتر متمرکز است و بنابراین نور بیشتری را منعکس می کند.

از آنجایی که بیشتر جمعیت انسانی زمین در Bortle 6 یا بالاتر زندگی می کنند، داشتن این دوز از آسمان تاریک یک نعمت است. چند ماه پیش با ربکا بویل، یکی از نویسندگان LWON و نویسنده کتاب صحبت کردم کتاب جدید ماه که من برای دیدن آن هیجان زده هستم. داشتیم در مورد آسمان صحبت می‌کردیم و او می‌گفت که انگار در روز آسمان را می‌بینیم، یعنی جو را می‌بینیم، در حالی که در شب واقعاً آسمان را نمی‌بینیم. فضا را می بینیم. من این ایده را دوست دارم که فقط در شب است که می بینیم چه چیزی واقعاً آنجاست.

اکنون به فاز ماه نو برگشتیم، ماه کامل چند روز پیش گذشت. هر شب داره تاریک تر میشه قبل از اینکه بفهمم، نیمی از یک دوچرخه‌سواری 200 مایلی در جنوب نوادا را طی می‌کنم، جاده‌ها را از طریق نمک‌دان‌های دورافتاده برمی‌گردانم، با یک دوست در میان ناکجاآباد کمپ می‌زنم. ما برنامه ریزی کردیم که هیچ آتش سوزی نداشته باشیم و فقط از چراغ های قرمز، سبز یا آبی به جای سفید استفاده کنیم و دید در شب خود را حفظ کنیم. برنامه این است که از لاس وگاس با دوچرخه خارج شویم، از نوار شروع کنیم و مسیر خود را پایین بورتل راک بشماریم، آسمان را ترک کنیم و به فضا بیفتیم.