در سمورهای آمریکای شمالی مرتبط با آزمایش های تسلیحات هسته ای رشد می کند. از همین رو. : ScienceAlert

وقتی زلزله بزرگی رخ داد جزایر آلوتی آلاسکا در سال 2014، دانشمندان دولت ایالات متحده برای ارزیابی خسارات وارده عجله کردند جزیره آمچیتکا. آنها نگاه می کردند نشت تشعشع از آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی که چندین دهه پیش انجام شد.

در نیمه اول قرن بیستم، این جزیره دور افتاده پناهگاه حیات وحش بود تا اینکه دولت ایالات متحده آن را به یک سایت آزمایش هسته ای تبدیل کرد.

سه سلاح هسته‌ای در اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970 در آمچیتکا منفجر شد، از جمله بزرگترین انفجار زیرزمینی در ایالات متحده.

هیچ مردمی در جزیره زندگی نمی کردند، اما بزرگترین انفجار در سال 1971 باعث کشته شدن حداقل 900 سمور دریایی شد. را کمیسیون انرژی اتمیآژانس دولتی مسئول تحقیقات هسته ای بیشترین پیش بینی را کرده بود 240 سمورها خواهند مرد

اگر محیط بانان و دیگران بر جابجایی برخی سمورها قبل از انفجار اصرار نمی کردند، احتمالاً خیلی بدتر می شد.

جو رومن، زیست شناس و نویسنده محیط زیست، به Business Insider گفت: «فشار از سوی ایالت آلاسکا و همچنین گروه های محیطی وجود داشت. آنها در نهایت صدها سمور را جابجا کردند.»

رومن در کتاب جدید خود در مورد نقل مکان سمور می نویسد.بخور، مدفوع کن، بمیر: حیوانات چگونه دنیای ما را می سازند“

چرا سمورها پرجمعیت شدند؟

در زمانی که AEC در دهه 1960 آمچیتکا را مورد بررسی قرار داد، جمعیت سمور دریایی جزیره یکی از تعداد انگشت شماری بود که جان سالم به در برد. پستانداران دریایینزدیک به انقراض یک قرن قبل.

پوست دلپذیر آنها به عنوان “طلای نرم” ارزش داشت. در دهه های 1700 و 1800، شکارچیان حدود یک میلیون سمور دریایی را کشتند تا خز خود را بفروشند.

کاهش جمعیت نگران کننده بود، از 150000 تا 300000 نفر در اوایل دهه 1700 به حدود 2000 فقط 200 سال بعد. روسیه، ژاپن، بریتانیای کبیر و ایالات متحده در سال 1911 معاهده ای را برای کمک به حفاظت از حیوانات امضا کردند. در چند دهه بعد، تعداد سمورهای دریایی به حدود 30000 سمور دریایی افزایش یافت.

در سال 1959، حیوانات کاریزماتیک در یک فیلم طبیعت بازی کردند، “سمورهای دریایی از Amchitkaجان وانیا، متخصص سمور در دپارتمان ماهی و بازی آلاسکا، به AEC گفت: هیچ کس نمی خواست این سمورهای شایان ستایش را ببیند که توسط یک انفجار زیرزمینی نابود شده اند.

تلاقی وقایع بسیاری از آمریکایی ها را در دهه 1960 از اوهایو سبزتر کرد رودخانه کویاهوگا مدام در حال آتش گرفتن است به مطالعه راشل کارسون در مورد خطرات آفت کش ها در کتاب “بهار خاموش” به بزرگتر نشت نفت در آبهای ایالات متحده در آن زمان، نزدیک سانتا باربارا، کالیفرنیا.

معترضان سومی نمی خواستند آزمایش هسته ای اصلا در آمچیتکا در واقع، گروه محیط زیستی صلح سبز از سازمانی تشکیل شد که سعی داشت این آزمایش را متوقف کند.

کارل کنیون، زیست شناس خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده، قبلاً برای انتقال برخی سمورها به مناطقی که قبل از شکار قرن هجدهم در آنجا زندگی می کردند، کار کرده است. بوم شناسان و زیست شناسان می گویند انفجار در آمچیتکا دلیل خوبی برای حرکت بیشتر است.

وانیا گفت اگر AEC هزینه آن را پرداخت کند، دانشمندان می توانند سمورها را جابه جا کنند.

بازگشت جنگل های کلپ

علاوه بر تأمین مالی این حرکت، AEC هواپیمایی را در اختیار دانشمندان قرار داد که می تواند بیش از 50 سمور را در خود جای دهد. در طی چند سال بعد، دانشمندان بیش از 700 سمور سمور را در تورها گرفتند و به جنوب شرقی آلاسکا، واشنگتن، اورگان و بریتیش کلمبیا بردند.

طی 50 سال آینده، جمعیت سمور دریایی در بسیاری از این مکان‌ها، مانند سیتکا، آلاسکا، از چند ده به صدها یا هزاران خواهد رسید. رومن گفت: «همه سمورهای دریایی – که هزاران سمور دریایی هستند – اکنون در سیتکا از نوادگان آن سمورهای دریایی هستند.

هشتاد و نه سمور به بریتیش کلمبیا رفتند. در حال حاضر بیش از 7000 وجود دارد 125000 سمور دریایی از سال 2015 در اقیانوس آرام زندگی می کنند.

حضور سمورها به زودی مناظر محل زندگی آنها را تغییر داد. جابجایی آنها به جیم استس زیست شناس اجازه داد تا جزایر را با سمور و بدون سمور مطالعه کند. در نتیجه او متوجه شد که بین سمورها، جوجه تیغی های دریایی و جنگل های کلپ ارتباطی وجود دارد.

“در غیاب سمورهای دریاییتوتیای دریایی زیادی داری، رومن گفت: “وقتی توتیای دریایی زیاد داشته باشی، آنها چیزی را ایجاد می کنند که به آن خارپشت بی ثمر می گویند.”

خارپشت های دریایی گیره های کلپ را می خورند که کلپ را در جای خود نگه می دارد. رومن آن را با قطع کردن یک جنگل مقایسه می کند. در نهایت، جلبک ها ناپدید می شوند.

یکی از غذاهای مورد علاقه سمورها، خارپشت دریایی است. و می توانند مقدار زیادی از آنها را بخورند. رومن گفت: “آنها متابولیسم بسیار بالایی دارند.” آنها ماشین ها را می خورند. وقتی تعداد خارپشت های دریایی کاهش می یابد، جلبک ها برمی گردند.

در Sitka Sound سمورهای دریایی کاهش یافته اند جمعیت خارپشت دریایی با 99% در عوض جنگل های کلپ منفجر شدند.

رومن می‌نویسد: «جنگل‌ها برای بیش از 800 گونه، از جمله شیرهای دریایی، فوک‌های بندری، لنگکود، گوبی، مارماهی موری، اختاپوس، خرچنگ، شقایق‌های دریایی و ستارگان شکننده غذا و سرپناه فراهم می‌کنند».

را جنگل های کلپ آنها همچنین در جذب کربن شگفت انگیز هستند، که برای یک سیاره در حال گرم شدن مشکل است.

رومی می نویسد که سمورها می توانند حیوانات خشکی را نیز تحت تأثیر قرار دهند، یا مستقیماً به عنوان غذا برای آنها گرگ ها در جزیره دلپذیر آلاسکا، یا به طور غیرمستقیم، با جنگل های کلپ که پرندگان ماهیگیری را به خود جذب می کرد.

با سمورها مسابقه دهید

رومن جابجایی سمور دریایی را یکی از “موفق ترین موارد” در نوع خود خواند. با این حال، او گفت: «تو واقعاً اینطور نیست حیوانات را رها کنید این روزها به همین شکل.”

برای یک چیز، ایالات متحده قبل از رها کردن سمورها با مردم محلی و مردم کشورهای اول مشورت نکرد. پستانداران جنگل های کلپ را بازگرداندند، اما یک منبع غذایی قابل اعتماد را برای بسیاری از مردم از بین بردند.

رومن گفت: سمورهای دریایی فقط جوجه تیغی نمی خورند. آنها همچنین از ژئوپاتیک و دیگر بی مهرگان اعماق دریای با ارزش در این منطقه می خورند.» این شامل خرچنگ ها و صدف ها می شود. او گفت: «و البته این آنها را با ماهیگیران آن منطقه درگیر می کند.

ناگهان سمورها در جایی ظاهر شدند که نسل‌ها نبودند. رومن گفت: “بنابراین هیچ کس به یاد نمی آورد که سمورهای دریایی در آن منطقه وجود داشته باشد.” آنها به جمع آوری این بی مهرگان عادت کرده اند و در غیاب شکارچی بسیار فراوان هستند.

اشتهای زیاد آنها یکی از دلایلی است که برخی افراد سمور می نامند.موش های دریاییبرای برخی از ساکنان آلاسکا و کانادا، آنها به عنوان یک مزاحم تلقی می شوند.

هنگامی که سمورها در دهه 1960 و 1970 به مناطق جدید آلاسکا، واشنگتن و اورگان رسیدند، شکار آنها هنوز قانونی بود. قانون حفاظت از پستانداران دریایی در سال 1973 این قانون را تغییر داد، اگرچه بومیان آلاسکا هنوز می توانند سمورها، نهنگ ها و فوک ها را شکار کنند.

رومن گفت: «من با مایک میلر که یک مرد محلی سیتکا است صحبت کردم. “او این ایده نوعی تعادل” را بین جمعیت انسانی و سمورها ترویج می کند.

این ایده ای است که توسط محققان حمایت می شود. کریستی کروکر، دوستدار محیط زیست، می گوید: «ما نمی دانیم که آیا جایی شیرین وجود دارد که بتوانید همه آن را داشته باشید به بی بی سی گفت.

در حالی که تعداد سمورهای دریایی بسیار بیشتر از 100 سال پیش است، حیوانات هنوز هم هستند در معرض خطر انقراض است. آنها همچنین به دلیل بحران آب و هوا با چالش هایی روبرو هستند. و همه جمعیت های آواره زنده نماندند. آنها پس از حدود یک دهه از اورگان ناپدید شدند.

اما موفقیت سمورهای دریایی در جاهای دیگر – به ویژه تأثیر آنها بر جنگل‌های کلپ – باعث شد اورگان بخواهد دوباره وارد شوید باز هم فقط با دقت بیشتر و این بار با مشارکت قبایل ساحلی.

این مقاله در ابتدا توسط بیزینس اینسایدر.

اطلاعات بیشتر از Business Insider: