یک مطالعه جدید هیچ ارتباطی بین مصرف حشیش و مصرف مواد افیونی غیرپزشکی در افرادی که درمان دارویی برای اختلال مصرف مواد مخدر دریافت می‌کنند، نشان نداد. این یافته ها نه تایید می کند که مصرف حشیش منجر به مصرف مواد افیونی می شود و نه اینکه در کاهش آن موثر است.
حشیش تا حدی به دلیل قانونی شدن گسترده آن محبوبیت پیدا کرده است، که منجر به این تصور می شود که به دلیل خطرات کمتر در مقایسه با داروهای “سخت تر”، می تواند یک درمان موثر برای اعتیاد به مواد مخدر، به ویژه اعتیاد به مواد افیونی باشد.
مطالعات نتایج متناقضی را به همراه داشته است. برخی می گویند علائم ترک مواد افیونی را کاهش می دهد، در حالی که برخی دیگر می گویند مصرف مواد افیونی را تشویق می کند. با 60 میلیون افرادی که در سرتاسر جهان با اعتیاد به مواد افیونی دست و پنجه نرم می کنند و سالانه بیش از 100000 نفر بر اثر مصرف بیش از حد مواد افیونی جان خود را از دست می دهند، این که آیا حشیش می تواند به افراد کمک کند تا مواد افیونی را ترک کنند، سؤالی معتبر است و سزاوار پاسخ فوری است.
بنابراین، محققان دانشگاه‌های ریبیرائو پرتو و سائوپائولو، برزیل، بیمارستان‌های دانشگاهی مرکز پزشکی کلیولند، و دانشکده پزشکی ییل، در تلاش برای دریافت پاسخی قطعی در مورد اینکه آیا حشیش به افرادی که می‌خواهند کمک می‌کند یا مانع از آن می‌شود، یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز انجام دادند. برای ترک مواد افیونی
گابریل کاستا، نویسنده اصلی و یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «تشخیص تعامل بین حشیش و مواد افیونی برای آماده کردن متخصصان مراقبت های بهداشتی برای ارائه درمان اعتیاد مبتنی بر شواهد، جلوگیری از مرگ و میر ناشی از مصرف بیش از حد و نجات جان افراد ضروری است.
محققان 10 مطالعه طولی را شامل 8367 شرکت‌کننده (38 درصد زن) که درمان جایگزینی مواد افیونی – بوپرنورفین (21.3 درصد)، متادون (76.3 درصد)، یا نالترکسون (2.4 درصد) – را برای درمان اختلال مصرف مواد افیونی دریافت کردند، بررسی کردند. طی یک دوره پیگیری متوسط حدود 10 ماهه، شرکت کنندگان از نظر مصرف مواد افیونی غیرپزشکی، از جمله مصرف مواد مخدر بدون نسخه، مصرف بیش از حد تجویز شده تریاک، یا مصرف مواد افیونی بدون نسخه تحت نظر قرار گرفتند.
میزان بروز مصرف مواد افیونی بین افرادی که حشیش مصرف می‌کردند، که معمولاً از یک منبع غیرقابل کنترل تهیه می‌شد، و افرادی که مصرف نمی‌کردند، مقایسه شد. محققان هیچ ارتباطی بین مصرف حشیش و میزان مصرف مواد افیونی غیرپزشکی پیدا نکردند.
کاستا گفت: «به طور کلی، ما هیچ ارتباط معنی‌داری بین حشیش و مصرف مواد افیونی غیرپزشکی در بین بیمارانی که درمان دارویی برای اختلال مصرف مواد افیونی دریافت می‌کنند، پیدا نکردیم.» این یافته‌ها نه نگرانی‌هایی را تأیید می‌کند که حشیش باعث افزایش مصرف مواد افیونی غیرپزشکی در افرادی می‌شود که برای اختلال مصرف مواد افیونی تحت درمان قرار می‌گیرند، و نه از اثربخشی آن در کاهش مصرف مواد افیونی غیرپزشکی حمایت می‌کنند.»
یافته های این مطالعه پیامدهای مهمی دارد، به ویژه در مورد نحوه عملکرد برنامه های درمان مواد افیونی.
João De Aquino، یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: «یافته‌های ما عملکرد ناکارآمد پرهیز از حشیش را به عنوان شرطی برای ارائه داروهای نجات‌بخش برای اختلال مصرف مواد افیونی زیر سوال میبرد.» “داده های ما نشان می دهد که سیستم های بهداشتی باید در عوض رویکردهای درمانی فردی را اتخاذ کنند که شرایط هر بیمار را در نظر بگیرد.” این شامل ارزیابی اختلال مصرف حشیش، یک الگوی مشکل‌ساز مصرف حشیش است که بر رفاه و توانایی فرد برای عملکرد تأثیر می‌گذارد، رسیدگی به نیازهای مدیریت درد و درمان شرایط روانپزشکی همزمان مانند افسردگی و اضطراب.
این مطالعه همچنین دیدگاه مخالف را زیر سوال میبرد، که می‌گوید حشیش در کمک به مردم برای ترک مواد افیونی مؤثر است.
فقط چند مطالعه در مورد توانایی حشیش و کانابینوئیدهای سازنده آن در کاهش علائم اختلال مصرف مواد افیونی وجود دارد. مطالعات بیشتری برای ارزیابی کامل ایمنی و اثربخشی آن مورد نیاز است. تا آن زمان، محققان پیشنهاد می‌کنند که به درمان‌های موجود – و تایید شده – پایبند بمانند.
دی آکوینو گفت: «از آنجایی که مواد افیونی مصنوعی بسیار مؤثر مانند فنتانیل در دسترس تر می شوند، بسیار مهم است که افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد افیونی به درمان های مورد تایید FDA دسترسی داشته باشند. متادون، بوپرنورفین و نالترکسون با رهش طولانی عضلانی به عنوان نجات دهنده زندگی شناخته شده اند و سنگ بنای مدیریت اختلال مصرف مواد افیونی هستند.
محققان از محدودیت‌های مطالعه خود، از جمله گزارش‌های متناقض از مصرف مواد افیونی و شاهدانه، رویکردهای روش‌شناختی متفاوت، و کمبود کلی مطالعاتی که به‌طور خاص برای درک رابطه بین حشیش و متعاقب آن مصرف مواد افیونی غیرپزشکی طراحی شده‌اند، آگاه هستند.
محققان گفتند: «بررسی ما بینش‌های بالینی و روش‌شناختی را برای تحقیقات آینده ارائه می‌کند تا رویکردی دقیق‌تر و استانداردتر برای روشن کردن کامل این رابطه اتخاذ کند، به‌ویژه با توجه به تغییر نگرش نسبت به حشیش در طول تشدید بحران مواد افیونی».
آنها خاطرنشان می کنند که اگرچه نتایج مطالعه آنها برای مصرف کنندگان معمولی شاهدانه قابل استفاده است، اما ممکن است برای افراد مبتلا به اختلال مصرف حشیش اعمال نشود.
این مطالعه در منتشر شد مجله آمریکایی سوء مصرف مواد مخدر و الکل.
منبع: گروه تیلور و فرانسیس
