عفونت های دستگاه ادراری (UTIs) می توانند بسیار ناراحت کننده و در برخی موارد ناتوان کننده باشند. عفونت‌های ادراری ناشی از باکتری‌هایی (مانند E. Coli) که وارد مجرای ادرار شده و به مثانه سرایت می‌کنند، باعث مراجعه مکرر به حمام، درد هنگام ادرار، بوی قوی و مشخص ادرار و فشار کم لگن می‌شوند. اگرچه عفونت‌های ادراری یکی از شایع‌ترین عفونت‌های باکتریایی در سراسر جهان هستند، آنتی‌بیوتیک‌های تجویز شده می‌توانند آن‌ها را ظرف چند روز از بین ببرند. با این حال، درمان عفونت ادراری در بیماران مسن یا بیماران بستری در بیمارستان بسیار دشوارتر است. این بیماران دچار نقص ایمنی هستند و سیستم ایمنی ضعیفی برای مبارزه با عفونت ها دارند. عفونت‌های دستگاه ادراری ناشی از کاتترهای بیمارستانی از آنجایی که شیوع آن در جمعیت بیماران مسن‌تر زیاد است، نگران‌کننده است. متأسفانه، بیمارستان ها آنقدر که برخی فکر می کنند انجام نمی دهند. اخیراً، محققان برنامه‌های بیمارستانی را مجدداً بررسی کردند تا مشخص کنند آیا برنامه‌های موجود برای پیشگیری از عفونت‌های دستگاه ادراری مرتبط با کاتتر (CAUTI) مؤثر بوده است یا خیر.
میکروب های موجود در کاتتر می توانند به سرعت وارد مثانه و جریان خون شوند اگر اقدامات احتیاطی انجام نشود. بنابراین، کارشناسان برای کاهش خطر ابتلا به CAUTI با بیمارستان ها همکاری کرده اند. برنامه‌های موجود تلاش می‌کنند تا استفاده از کاتترها را کاهش دهند مگر اینکه کاملاً ضروری باشد و اقدامات لازم برای جلوگیری از عفونت را مشخص کنند. مقاله اخیر در شبکه JAMA که توسط دکتر جنیفر مدینگز و دیگران نوشته شده است، توضیح می‌دهد که چگونه بیمارستان‌ها پیشرفت کرده‌اند، اما هنوز کار زیادی برای انجام دادن برای پیشگیری بیشتر از CAUTI وجود دارد. مدینگز پزشک و استاد داخلی و اطفال در دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان است. کار او بر مداخله مراقبت های بهداشتی برای بیماران تحت درمان در بیمارستان متمرکز است. به طور خاص، کار مدینگز به شناسایی، توسعه، اجرا و ارزیابی برنامه‌هایی که رفاه بیماران بستری شده را بهبود می‌بخشد، کمک می‌کند.
محققان عملکرد بیمارستان ها را پس از اجرای روش های سختگیرانه برای کاهش CAUTI ارزیابی کردند. به طور کلی، 49 درصد از بیمارستان‌های عمومی برنامه‌ای دارند تا به پزشکان یادآوری کنند که کدام بیماران کاتتر دارند و چه زمانی باید آن‌ها را قبل از آلوده شدن تعویض کنند. اکثر بیمارستان‌ها به پرستاران این اختیار را می‌دهند که بدون نظارت پزشک، کاتترها را جایگزین کنند، که امکان تعویض مکرر با لوازم پزشکی تمیز را فراهم می‌کند. نویسندگان دریافتند که این شیوه‌ها در کاهش CAUTI مؤثرتر بودند.
در حالی که بسیاری از بیمارستان ها اقدامات حفاظتی را برای محدود کردن CAUTI ها اجرا کرده اند، تعداد بیمارستان هایی که از این روش های پیشگیری استفاده می کنند در سال های اخیر راکد مانده است. این نتایج بر اساس 20 سال بررسی های بیمارستانی است. با این حال، از سال 2005، بیمارستان ها آگاهی را افزایش داده و سیستم هایی را برای کاهش CAUTI ها پیاده سازی کرده اند. محققان تاکید می کنند که اگرچه پیشرفت هایی حاصل شده است، اما این مقاله یادآوری قوی است که کارکنان بیمارستان باید برای بیماران خود بهتر عمل کنند. این مقاله خواستار ایجاد سیستم هایی برای بررسی و جایگزینی کاتترها با تاکید بر ارزیابی روزانه مراقبت از کاتتر است. استراتژی‌های توصیف‌شده مانند یادآوری به پزشکان برای ارزیابی اینکه آیا بیماران به کاتتر نیاز دارند یا نه، یک رویکرد مؤثر و کم‌هزینه است که مراقبت از بیمار را بهینه می‌کند.
مدینگز و همکارانش سه استراتژی را توصیف کردند که می تواند به طور قابل توجهی CAUTI را در بیماران بستری در بیمارستان کاهش دهد. این مقاله نیاز به پزشکان بیمارستان و کارکنان مراقبت های بهداشتی را برای اجرای مستمر استراتژی ها به صورت روزانه مورد ارزیابی قرار می دهد. محققان امیدوارند که از طریق تحقیقات مبتنی بر شواهد، عملکرد مؤثر و بهبود مراقبت و ایمنی بیمار را بیشتر کنند.
مقاله، شبکه JAMA، جنیفر مدینگز، استاد داخلی، دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان
