افراد با اختلال وسواس فکری عملییا به اختصار OCD، 82 درصد بیشتر از افراد بدون این عارضه احتمال مرگ زودهنگام – به دلایل طبیعی یا غیر طبیعی – دارند. یک مطالعه جدید آشکار می کند.
مطالعات قبلی نشان داده است مرگ های غیر ضروری در افراد مبتلا به OCD، اما علل خاص مرگ مورد مطالعه ضعیف قرار گرفته است – شاید به استثنای خودکشی. لازم به ذکر است که افراد مبتلا به OCD دارند نرخ های مشابه خودکشی به افراد مبتلا به سایر اختلالات روانی
OCD بر حدود 2 درصد از جمعیت. افراد مبتلا به این اختلال، افکار مزاحم و تکراری ناتوان کننده ای دارند (مانند ترس از آلوده شدن یا پرخاشگری نسبت به دیگران) و احساس می کنند مجبورند برای کاهش ناراحتی ناشی از افکار، مانند تمیز کردن، تکرار یا چک کردن، مراسم وقت گیر را انجام دهند.
این اختلال به طور قابل توجهی زندگی روزمره را مختل می کند و بر روابط، فعالیت های اجتماعی و توانایی کلی عملکرد تأثیر می گذارد.
من و همکارانم در موسسه کارولینسکا در سوئد با هدف درک علل خاص طبیعی و غیرطبیعی مرگ و میر در افزایش میزان مرگ و میر گزارش شده در OCD نقش دارد. ما از ثبت‌های جمعیت سوئدی، که شامل داده‌های اداری و بهداشتی کل جمعیت است، برای مقایسه گروهی متشکل از 61378 نفر که تشخیص OCD را دریافت کردند با 613780 نفر بدون OCD استفاده کردیم.
ما هر دو گروه را برای بیش از چهار دهه (از سال 1973 تا 2020) دنبال کردیم و دریافتیم که افراد مبتلا به OCD در سن متوسط (میانگین) زودتر نسبت به افراد بدون OCD (69 در مقابل 78) جان خود را از دست دادند.
خطر مرگ در طول دوره مطالعه در گروه OCD در مقایسه با گروه غیر OCD 82 درصد بیشتر بود. افزایش خطر مرگ ناشی از علل طبیعی (31٪ افزایش خطر) و غیر طبیعی (230٪ افزایش خطر) بود.
https://www.youtube.com/watch?v=1MJVG8kWBbc frameborder=”0″ allow=”accelerometer; اجرای خودکار؛ کلیپ بورد-ضبط; رسانه رمزگذاری شده؛ ژیروسکوپ; تصویر در تصویر؛ اشتراک‌گذاری وب” فعال کردن تمام صفحه>
دلایل خاص
ما برای اولین بار توانستیم علل خاصی از مرگ ناشی از علل طبیعی را شناسایی کنیم.
افراد مبتلا به OCD به دلیل بیماری های ریوی (73%)، اختلالات روانی و رفتاری (58%)، اختلالات ادراری و تولید مثلی (55%)، غدد درون ریز، بیماری های تغذیه ای و متابولیک (47%)، بیماری های عروق خونی (33%) در معرض خطر بیشتری بودند. درصد)، سیستم عصبی (21 درصد) و دستگاه گوارش (20 درصد).
جالب است که خطر مرگ ناشی از خرچنگ در افراد مبتلا به OCD 13 درصد کمتر بود. دلیل اینکه چرا این ریسک در جهت مخالف می رود مشخص نیست.
در میان علل غیرطبیعی مرگ، خودکشی عامل اصلی افزایش مرگ و میر است. خطر مرگ ناشی از خودکشی در افراد مبتلا به OCD در مقایسه با افراد فاقد آن، تقریباً پنج برابر بیشتر است. همچنین افراد مبتلا به OCD 92 درصد افزایش خطر مرگ ناشی از تصادفات از جمله تصادفات رانندگی یا سقوط داشتند.
نتایج حتی پس از اینکه ما اختلالات روانی غیر از OCD را در نظر گرفتیم، به عنوان مثال، اضطراب، افسردگی و اختلالات مصرف مواد – در دست بررسی است.
علاوه بر این، وقتی گروه OCD را با خواهر و برادرهای غیر OCD مقایسه کردیم، نتایج تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماندند. این تأیید می‌کند که نتایج ما را نمی‌توان صرفاً به اختلالات روانی همزمان یا عوامل ژنتیکی یا محیطی مشترک بین خانواده‌ها نسبت داد، بلکه احتمالاً به خود OCD مربوط می‌شود.
عمدتا قابل پیشگیری است
اگرچه اینها یافته‌های مثبتی برای افراد مبتلا به OCD نیستند، اما توجه به این نکته مهم است که نسبت افرادی که به هر علتی می‌میرند نسبتاً کم است، حتی اگر در مقایسه با گروه غیر OCD، خطر بالاتری را نشان دهد.
به عنوان مثال، در طول دوره مطالعه، 2.5 درصد از افراد مبتلا به OCD به دلیل بیماری های سیستم گردش خون (مانند حملات قلبی و سکته مغزی) جان خود را از دست دادند که این میزان پایین است. با این حال، این میزان بالاتر از 1.8 درصد مرگ و میر ناشی از این علت در گروه غیر OCD بود.
با این حال، برای افراد مبتلا به OCD قابل قبول نیست که با این خطرات اضافی روبرو شوند. من امیدوارم که این نتایج متخصصان مراقبت های بهداشتی را تحریک کند تا اقدام کنند و به افراد مبتلا به OCD کمک کند مراقبت های بهتری دریافت کنند.
نکته مهم این است که بیشتر علل مرگ و میر که افزایش خطر را نشان می دهند مربوط به بیماری های غیر واگیر (مانند بیماری های قلبی عروقی، دیابتبیماری های مزمن ریوی، اختلالات روانی، اختلالات عصبی) و علل خارجی (مانند خودکشی، تصادفات) که می توانند به عنوان قابل پیشگیری طبقه بندی شوند.
افراد مبتلا به OCD باید از این خطرات آگاه باشند. این می تواند انگیزه ایجاد تغییرات رفتاری – مانند ورزش بیشتر و رژیم غذایی سالم – باشد که می تواند در پیشگیری از بیماری و مرگ زودهنگام نقش داشته باشد.
لورنا فرناندز د لا کروزپژوهشگر بالینی، اپیدمیولوژی روانپزشکی، موسسه کارولینسکا
این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.
